เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม jeab วรรธนา

ความรักบางครั้งก็แปลกเวลาเราวิ่งตามบางครั้งมันก็มักจะวิ่งหนีเรา
แต่พอเราเหนื่อยและท้อไม่อยากจะตามมัน
เจ้าความรักนี่กลับมาหยุดอยู่ใกล้ๆเรานี่เอง
ฤาเราอาจจะเปรียบความรักได้กับเงาของมนุษย์
ที่ไม่อาจแยกออกจากกันได้

ตราบที่เรายังมีชีวิตคงยากที่จะหลีกเลี่ยงที่จะมีรัก
หลายคนคงพยายามที่จะให้คำจำกัดความกับ " ความรัก "
แต่แท้จริงแล้วคงยากที่จะจำกัดขอบเขตของความรัก
เพราะเราคงไม่สามารถใช้ข้อกำหนดอะไรมาเป็นตัวกีดกั้นความรัก
ไม่ว่าจะเป็น เชื้อชาติ ศาสนา อายุ หรือ แม้แต่เพศก็ตาม
ถ้ามีคำถามว่าเมื่อไหร่ความรักจะเกิดขึ้นกับเราคงยากที่จะตอบ
แต่เราจะทราบด้วยสัญชาตญานเองว่าเมื่อไหร่ความรักกำลังเข้ามาเยี่ยมเยือนเรา
ในชีวิตคนเรานั้นคงไม่บ่อยครั้งนักที่เราจะได้สัมผัสความรู้สึก
ว่าได้รักใครหรือกำลังถูกรักโดยใครบางคน

อย่างไรก็ตามคนทั่วไปต่างมุ่งหวังที่จะอยู่ในอารมณ์
ที่จะรักใครมากกว่าที่จะถูกรักโดยใคร
ที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะว่ามนุษย์เราเคยชินกับการเลือกมากกว่าที่จะถูกเลือก
แต่ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ใดก็ตามกล่าวได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ดีทั้งสิ้น
มีมนุษย์หลายคนที่เกิดมาโดยไม่รู้จักหรือสัมผัสกับความรัก
หรือบางคนไม่แม้แต่ที่จะรักใคร อารมณ์ความรักเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมาก
ไม่สามารถสอนกันได้ แต่สามารถสื่อสารกันได้ด้วยความรู้สึกล้วนๆ

ดังนั้นเมื่อใดความรักได้ผ่านเข้ามาเยี่ยมเยือนและได้จากเราไป
จงอย่าเสียใจ เพราะนั่นทำมันให้ท่านได้สัมผัสความวิเศษสุด
ในความเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์แล้ว
อย่างไรก็ตามอย่ากลัวที่จะรักอีก
และอย่าพยายามสร้างขอบเขตและข้อจำกัดในรัก
เพราะมิฉะนั้นเราอาจจะไม่พบและไม่เจอะเจอมันอีกเลย...

"คนบางคน เกิดมาเพื่อที่จะเหมาะให้เราได้รัก
แต่ไม่อาจที่จะร่วมชีวิตด้วย"

" คนบางคน เหมาะที่จะร่วมชีวิตด้วย
แต่ขอให้วันเวลารวบรวมรักที่ได้จากเธอ
และจะรัก หมดหัวใจ
จนกว่าวันนั้น ช่วยรอได้ไหมเธอ
แล้วเมื่อถึงเวลา . . แต่ก็คงจะมีสักวัน
ที่จะเปลี่ยนจากคำว่า เธอ จากคำว่า ฉัน

เป็นคำว่า ' เรา '

และ เราจะมีกัน ตลอดไป

ขอขอบคุณทุกๆ กำลังใจที่ส่งให้กันมาใน entry ที่แล้วนะคะ
ติดตาม กันต่อ ใน entry หน้าค่ะ

by peachZa*